Potem głębokie spojrzenie w oczy i pocałunek na ślubnym kobiercu. A wszystko to w duchu romantycznego, miłosnego uniesienia... Ale gdzieś „pomiędzy” przyjść musi czas na prozę życia, która skutecznie podnosi poziom adrenaliny we krwi – spotkanie „na szczycie”, czyli konfrontację rodziców panny młodej z rodzicami pana młodego. Wbrew obiegowym opiniom, nie musi ono wcale skończyć się katastrofą. Pod warunkiem, że obie strony odpowiednio się do niego nastawią.

Śpiewała, że wyprawa do śródmieścia jest sposobem na nudę i samotność, że w blasku ulicznych neonów łatwo zapomnieć o kłopotach i znaleźć bratnią duszę. Pół wieku później zespół Matafix w hicie „Big City Lights” pesymistycznie stwierdził, że od zgiełku życia wielkomiejskiego nie ma już ucieczki. W ten sposób oceny spędzania wolnego czasu w city zawarte w piosenkach przebyły drogę od zachęty do sytuacji bez wyjścia. Czy downtown naprawdę straciło już swój urok i z atrakcji zamieniło się w pułapkę? Z pewnością nie!

Z naukowego punktu widzenia biel to właściwie niekolor albo doskonałe połączenie kolorów widma. Dlaczego biel jest niekolorem? To w wpływ Izaaka Newtona, który wyodrębnił siedem kolorów widma tęczy: fioletową, niebieską, indygo, zieloną, żółtą, pomarańczową i czerwoną. Świat nauki a świat kultury to jednak dwie różne rzeczywistości. W ludzkiej świadomości, a więc na gruncie kultury właśnie, biel zawsze stanowiła kolor wyróżniony, wręcz podstawowy. W kulturze europejskiej występuje ponad wszelką wątpliwość sześć podstawowych kolorów – niebieski, czerwony, biały, zielony, żółty i czarny. Nie znaczy to oczywiście, że tak uboga jest skala naszych spostrzeżeń, bo okazuje się, że oko ludzkie jest w stanie dostrzec nawet do 200 odcieni. Jest jednak tak, że powszechnie zna się te kolory, których nazwy są dobrze przyswojone, pojawiają się w naszym otoczeniu na co dzień, a także w momentach przełomowych. Tylko te kolory mają bogatą i często niejednoznaczną symbolikę, są ważnym elementem kultury. Taki status ma z pewnością biel.